In de gevangenis voelde ik me 6/10 en soms 8/10. Zaterdagnacht 6 april en zondagochtend 7 april
in de politiecel voelde ik me min -8/10. Daarna overigens die mooie serene stemming. Toen ik te
horen kreeg dat ik een week naar de gevangenis moest zakte ik heel dramatisch op de grond in mijn
cel en rolde nep jankend over de vloer.
Daar schoot ik gelukkig weer in de lach van.
Sinds ik uit de gevangenis ben voel ik me 10/10, maar ik hou mezelf wel enigszins voor de mal,
dat wil zeggen, het gevoel vrij rond te kunnen lopen is 10/10, maar ik voel ook mijn hoge bloeddruk. Aan het einde van de skivakantie, 3 en 4 april, kreeg ik pijn in mijn linkerborst vooraan, dat trekt heel geleidelijk naar achter en voel ik nu links halverwege onderaan van achter, net niet mijn rug, maar mijn achterzij en ik hoest af en toe en voel me soms een ouwe man. En ik laat een viezig grijzig baardje staan. En mijn ogen staan vermoeid.
Toch 10/10 !!!! Geen schone valse schijn !!!!
In de luchtruimte (een vies ondergespuugd smerig hok) bij de politiecellen in den haag stond ook een verlopen schreeuwerig type bij het luchten, hij kwam een praatje met mij maken, weg rottende tanden, zijn linker oor had hij ooit 3 of 4 oorbellen, die waren eruit gerukt, waardoor zijn oorlel uit 4 reepjes bestond. Hij kon heel goed nederlands praten en sprak bijvoorbeeld een woord als dexamfyletaat (ik weet niet eens hoe je het schrijft) perfect uit en dan ook nog een grappig verhaal over dat hij 3 jaar in de leer was geweest bij tibetaanse monnikken.
Met knipoog.
Timmerman uit het westland, was ooit 100 kilo spieren, nu 65 kilo, wel continu vanwege agressie en geweld in de gevangenis sinds :
Hij vertelde hoe de ellende begonnen was.
"Ik kwam thuis, lag me wijf in bed met een ander, ik heb hem half dood geslagen."
Dacht toen, maar dan moet je hem niet aanvallen, maar je vrouw, als je al die behoefte zou hebben, zij doet het toch, die man is zoals elke man een hond, geef m de kans en hij spingt erop.
Informele aanpak bezwaarschriften zoals iT en E.t. het zien:
Mooi verhaal van Wim. Wim en Ruben (beetje de dikke en dunne, iets slimmer maar het scheelt niet veel) waren in Leeuwarden en ze hadden teveel op (teveel gedronken). We hebben het over 1988, Wim was 20 jaar, Ruben ook. Ze zien een mooie friese vlag hangen en besluiten die te jatten. Net als ze weer met vlag uit de vlaggenmast op de begane grond staan (Wim op de schouders bij Ruben) komen er twee agenten aan, een vrouwelijke en een mannelijke. Wim zet meteen een sprint in en maakt dat hij weg komt, de vrouwelijke agent achter hem aan.
Na 400 meter sprinten denkt Wim opeens "hee, ik ben niet solidair met mijn beste vriend, Ruben."
Dus hij besluit om te draaien en terug te rennen. De vrouwelijke agent op 100 meter afstand, achter gebleven tijdens het hardlopen, ziet dat en wordt enigszins bang. Als Wim al rennend vlak bij haar in de buurt is, haalt ze uit en raakt Wim vol op zijn kin met bloeduitstorting tot gevolg.
De twee jongens worden naar het politiebureau gebracht en daar wordt een ruil voorgesteld. Wim
een bloeduitstorting, de agenten extra werk en een onrustige avond vanwege het jatten van een vlag.
Ze, Wim en Ruben, mogen terug naar huis, zonder bekeuring of wat dan ook, als compensatie voor
de bloeduitstorting kin van Wim.
it is to be or not to bee
free
Geen opmerkingen:
Een reactie posten